و خواه ممكن نباشد مثل حقيقت ذات و صفات خدا و حقيقت ملائكه و روح و خواه راجع به امور و حوادث گذشته و خواه مربوط به امور آينده باشد . ايمان به خدا ، ايمان به ملائكه ، ايمان به عالم برزخ ، ايمان به بهشت و جهنم و ايمان به وحى و آنچه پيغمبران از عوالم غيب و گذشته و آينده خبر داده‌اند همه ايمان به غيب است . ايمان به غيب يا مستند به دليل عقلى است يا به دليل نقلى ، و اگر مستند آن دليل نقلى باشد بايد آن غيب چيزى باشد كه امتناع وجود يا وقوع آن از راه‌هاى خردپسند معلوم نشده و وجود و وقوع آن را عقل احتمال بدهد . وقتى عقل امكان وجود چيزى را تصديق كرد يا بر اثبات امتناع آن راهى نيافت ، با دليل نقلى معتبر باور آن جايز بلكه به حكم عقل لازم است . اديان آسمانى شرط قبول اعمال صالح را ايمان به غيب مىدانند و تعديل اخلاق و تكميل و تكامل فضايل انسانى را وابستهء به آن مىشمارند . و اصولا دعوت پيغمبران و رهبران آسمانى در نفوسى تأثير شايسته دارد كه احتمال وجود عالم غيب و امور ماوراء اين عالم محسوس را بدهند . ايمان به ظهور مهدى و مصلح آخر الزمان نيز از جمله مطالب غيبى است كه پيامبر اعظم اسلام از آن خبر داده و تصديق او واجب است . همانگونه كه وقتى پيغمبر صلّى اللّه عليه و إله و سلّم خبر مىداد احدى از مسلمانان در راستى گفتار و درستى اخبار آن حضرت شك و ترديد نمىكرد و همه